Monthly Archives: August 2010

Work-Life

ไม่ได้เขียน blog นานมากๆๆ แต่วันนี้อ่าน tweet ของพี่วิช เรื่องเกี่ยวกับความรู้สึกอยากทำงานของเค้า ส่วนตัวก็มีเรื่องเกี่ยวข้องที่คาใจอยู่ เลยลองเขียนออกมาดู

tweet ที่อ่านแล้ว ทำให้รู้สึกอยากเขียน blog ขึ้นมา คือ 2 tweet นี้

  1. "เคยบอกกับตัวเองว่าถ้าจบป.เอกแล้วจะทำงานให้น้อยลงกว่าเดิม มีคนบอกว่าเป็นไปไม่ได้"
  2. "ดูท่าจะจริง เพราะตอนนี้ยังรู้สึกอยากทำงานตลอดเวลา และอยากทำมากขึ้นกว่าเดิมอีก เพราะมันสนุกจริงๆ"

วลีที่ผมอ่านแล้วรู้สึก เออหว่ะ คือ "รู้สึกอยากทำงานตลอดเวลา และอยากทำมากกว่าเดิมอีก"

ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่ปัจจุบันนี้ผมกลับไม่ได้ทำอย่างที่ผมรู้สึก

ผมอยากจะทำงานทุกๆ วัน พักบ้าง ติดตามข่าวสารบ้าง กินข้าวอาหารตามสั่งธรรมดา แล้วก็กลับมาทำงานอีก นอนเป็นเวลา ตื่นเป็นเวลากับมาทำงาน วนไปอย่างนี้ทั้งวัน ทุกวัน แม้กระทั่งว่าไม่รู้ว่าทำไปแล้วจะได้ผลลัพธ์อะไรกลับมาอย่างชัดเจน แต่ก็อยากทำอยู่ดี ผมเป็นคนอยากทำงาน แต่ก็จะพยายามหลีกเลี่ยงการโหมทำงานหนัก อย่างต่อเนื่องที่คิดว่าน่าจะทำลายสุขภาพตัวเอง ความรู้สึกลึกๆ รู้สึกว่าเรามี 2 สิ่งนี้ ทำงาน-พักผ่อน ก็เพียงพอแล้ว

แต่ปัจจุบันผมเลือกที่จะมีแฟน ให้เวลากับแฟนอย่างสม่ำเสมอ พยายามเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมพบปะเพื่อนฝูง ไปเที่ยวต่างจังหวัด ทำกิจกรรมกับรุ่นน้องๆ ที่สนิทๆ กัน เพราะผมโดนขู่ไว้ด้วยเรื่องเกี่ยวกับความโดดเดี่ยว การไม่มีใคร เราอยู่คนเดียวบนโลกไม่ได้ ที่ทั้งได้ยินได้ฟังมา และคิดขึ้นมาเอง เช่น

  • การที่เราห่างหายไม่พบป่ะเพื่อนฝูง แล้ววันนึงในอนาคตเราจะนัดใครพบป่ะเฮฮา คุยถึงเรื่องอดีตที่เคยเจอเคยทำกันมา ถามสารทุกข์สุขดิบ เล่าให้ฟัง/รับฟัง ประสบการณ์ต่างๆ ที่ต่างคนต่างพบกันมา
  • การที่เราทำสิ่งที่อยากทำจนประสบความสำเร็จ จนถึงจุดที่เราพอใจแล้ว แล้วมองกลับมาไม่มีใครอยู่ยินดีกับความสำเร็จนั้นของเรา ดังเช่นเพลงปลายฟ้าที่เดียวดายนี้ (mv ไม่เกี่ยวกัน)

ทำให้ทุกวันนี้ผมจะรู้สึกอยากทำงานอยู่ตลอดเวลา ไม่ค่อยอยากไปไหน ไปกินข้าวร้านไหนที่ต้องใช้เวลานานๆ ไปเที่ยวไหน(แต่ยังคงตัดใจไป) และรู้สึกตัวเองไม่ค่อยทุ่มกับงานอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งๆที่บริหารเวลาทุกเม็ดที่มี ให้กับ งาน-สังคม-การพักผ่อน-การเรียนรู้เพิ่มเติม ไปหมดแล้ว ผมได้ตัดการเล่นเกมส์ และดูการ์ตูน ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ผมชอบทำมากในตอนเด็กออกไปเลย

คนใกล้ตัวผม มักจะได้ยินผมบ่นบ่อยๆ ว่าอยากได้เวลาเพิ่ม แต่ก็นั่นแหละ คนทุกคนมีเวลาเท่าไหร่ คนที่บ่นว่าเวลาไม่พอ น่าจะพิจารณาตัวเองว่าเป็นคนแบ่งเวลาไม่เป็นมากกว่า

ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่า ผมคำตอบที่เหมาะกับตัวผมจริงๆ คืออะไร แต่ตอนนี้ก็คงเดินตามทางเดิมนี้ไปก่อน

ใครมีความคิด ไอเดียอะไร หรืออ่านเห็นความรู้สึกอะไรใน blog ผม ก็ฝากช่วย comment ด้วยนะครับ จะที่ blog หรือบอกเล่ากันทาง twitter หรือ facebook ก็ได้ ขอบคุณมากครับ